Według jego badań stres był wynikiem lub reakcją organizmów i „stresorów” na znane im zagrożenia. Stwierdził, że stres można pozytywnie zaadaptować, zwłaszcza gdy jest zaangażowany w walkę o osiągnięcie określonych celów życiowych, ale z drugiej strony może być bardzo szkodliwy dla ludzi, jeśli jest źle zarządzany (Mason JW., 1975, s.9).
Potem termin ten był stale używany przez laików w metaforyczny sposób, w przeciwieństwie do biologicznego znaczenia, w odniesieniu do trudności napotykanych w naszych codziennych czynnościach. Stało się to również eufemizmem odwoływania się do naszych problemów, kiedy nie chcemy, aby były one jednoznaczne. Pierwsze badania Hansa przeprowadzono na szczurach, które wystawił na działanie szkodliwych bodźców i odkrył, że wszystkie zwierzęta wywołują podobne reakcje na takie bodźce. W roku 1936 opisał tę uniwersalną reakcję jako „ogólną adaptację do zespołu lub GAS”. według tych oryginalnych badań jest to proces zapoczątkowany alarmem wykrywającym stresor, następnie drugim procesem jest opór, w wyniku którego inicjowany jest tryb radzenia sobie z problemem. Trzeci etap to etap wyczerpania, który można znaleźć w modelu GAS. Według Hansa na tym etapie wszystkie dostępne zasoby są całkowicie wyczerpane, a organizm nie jest w stanie poradzić sobie z sytuacją, która następnie prowadzi do tego, co ludzie nazywają stresem. Badacze następnie odkryli, że kiedy taki stan występuje u osobnika, mogą mieć wrzody, trawienie
Top comments (0)